Pan Benedict i Numer Dwa zaginęli.
- Porwał nas. - Chce, żebym tu był.
Wywołuje szczęście. To niebezpieczne.
Sebastianie?
Mrugnij, jeśli nas słyszysz.
Gdybym miał więcej czasu,
nakłoniłbym go, żeby mnie wysłuchał.
Musimy się stąd wydostać i powiadomić władze.
Czemu czuję, że opadamy?
Doświadczamy niewielkiej deflacji.
Jesteśmy gapowiczami. Znajdźmy wskazówkę.
Powie nam, dokąd jechać w Lizbonie.
„Spójrz w gwiazdy. Leć na skrzydłach w stronę słońca”.
- To gwiazdozbiór. - To ptak Apolla.
Stacja w Lizbonie to Święty Apollo.
Mogłam się domyślić, że nie grają w piłkę wodną.
Tajniacy. Pracują dla Kurtyny.
Czwórka dzieciaków jedzie sama do obcego kraju.
Są moimi jedynymi prawdziwymi wrogami.
Traktujcie ich bez litości.
Szary człowiek Kurtyny.
- Wsiadaj! - Proszę, jedź!
Wóz 15.
W drodze do St. Apollo z czwórką śmierdzących dzieciaków.
Wiesz, że mówię po portugalsku?
Nie, źle mówisz po portugalsku. Bardzo źle.
Ma rację. Twój akcent obraża naród.
Posłuchaj jej.
Ani śladu po szarym człowieku Kurtyny. Nie rozumiem.
Myślałam, że wysłał piłkarki wodne.
Po co ktoś taki miałby nasyłać na was drużynę?
To Kurtyna.
Pewnie wysłał za nami kilka drużyn.
Właśnie. Porwał pana Benedicta i Numer Dwa, a teraz chce dopaść nas.
Założę się, że knuł to, odkąd pokonaliśmy Szeptacza.
- Zemsta najlepiej smakuje na zimno. - Zgadzam się.
- A może damy się złapać? - Co?
Odbiło ci?
Pewnie zabiorą nas tam,
gdzie są pan Benedict i Numer Dwa.
Ci, którzy próbowali wyczyścić mi umysł?
Ma rację.
Musimy więc być ostrożniejsi.
Ale jeśli będziemy trzymać się razem, przechytrzymy każdego.
Polemizowałbym.
Nieładnie podsłuchiwać.
Przepraszam, nie znam angielskiego.
TAKSÓWKA
- No dalej. - Hej.
Hej, 932 escudo.
Racja.
To tylko 10 minut. Nie może być tak drogo.
Moja matka skalibrowała ten licznik.
Jest stara i słaba, ale upiera się przy swoim.
Jej największą dumą jest dokładność.
„Co do centymetra”, mówi.
Ale może to zwykła oszustka? Kłamczucha.
- Moja matka. - Nie, nie.
- Jestem pewien, że się zgadza. - Dobrze.
Dajcie 932 escudo, szybko.
W sklepie z kanapkami bifany kończą się o 16.00.
Mamy tylko 98 escudo.
98 escudo.
Policja!
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
TRENTONA LEE STEWARTA
Moment. Nie musi pan gadać z glinami.
Zapłacimy w aktywach niepłynnych.
W porządku, oficerze.
Co powiesz na kuty zacisk?
To niezwykle drogi, precyzyjny...
- Nie zaciskam. - Dobrze.
A ten zabytkowy kątomierz
- z Niderlandów? - Nie.
- Cążki do paznokci? - Nie.
Dziurkacz do skóry?
Moja niemiecka luneta ze zmodyfikowaną optyką.
Nie mogę jej oddać.
Wezmę całe wiadro.
To niemożliwe.
Mogę dać dwie lub trzy rzeczy.
- Wiadro czy policja? - Ale...
- Nie. - Policja!
- Proszę. - Dość!
Masz. To jest warte więcej niż opłata za przejazd.
Zgoda. A teraz wynocha.
Zapamiętaj tę twarz. Jeszcze ją zobaczysz.
- Nie widzę szarych, a wy? - Może ich zgubiliśmy.
Chodźcie.
Dzięki, że oddałaś naszyjnik.
- Naprawdę... - Nie umniejszaj tego.
PORTUGALSKA POCZTA
Uwaga, komunikat. Panna Grizzi Laura.
Sądząc po rozmiarze i kształcie,
sądzę, że to klucz do skrytki na dworcu.
Znalazł się Sherlock Holmes.
Wysłano nas na dworzec kolejowy. Z kluczem. Oczywiście, że to skrytka.
Kate by się domyśliła.
Co? Stoję tu sobie i pilnuję własnego nosa.
Nie wiem. Jestem głodna.
Dobra. Znajdźmy skrytki, a potem coś zjemy.
Konstancjo, co się stało?
- Musimy się pospieszyć. - O czym ty mówisz?
- Widzisz coś? - Musisz znaleźć pana Benedicta.
Coś jest nie tak.
Nathanielu! Nathanielu, to było genialne.
- Podobał ci się program. - Bardzo.
I coś odblokował. Nigdy nie czułem się lepiej.
Jesteś wizjonerem.
Rany.
Skłamałbym, mówiąc, że już tego nie słyszałem.
Wszystkie medale naukowe, okładki czasopism,
honorowe doktoraty, granty, zaszczyty.
To duży prestiż.
Datki, ale to nic nie znaczy.
To pył na wietrze.
Twoje słowo.
To naprawdę coś.
Jestem z ciebie dumny.
I dziwnie szczęśliwy.
Tak. Szczęśliwy.
Wiedziałem, że jeśli dasz temu szansę, dostrzeżesz wartość tego, co robię.
- Nie powinniśmy żyć w niezgodzie. - Nie.
Razem możemy robić więcej niesamowitych rzeczy.
Lepsze niż osobno.
Pamiętasz pokaz wulkanu w sierocińcu?
- Pamiętasz go? - Rodanek rtęci.
Reakcja pęcznienia to twoja wizja.
Nie działał, dopóki nie poprawiłeś kanału centralnego.
Ta niebywała chmura dymu i popiołu.
Przez tydzień kasłałem czarnym żwirem.
Ogromną ilością.
Mawialiśmy: „Nie ma za wysokiej ceny...”
„Za dokonanie odkrycia”.
Dobrze być z tobą, Nathanielu.
Tak.
Jedna rzecz nie daje mi spokoju.
Twoja wspólniczka. Numer Dwa.
Zdaje się, że na ciebie wpływa
i nie wydaje się szczególnie radosna.
Jak myślisz, będzie przekonana o naszych szlachetnych zamiarach?
Teraz wszystko wydaje się możliwe.
Wspaniale.
CIASTA I CIASTKA
POCZTA, POLICJA, SZPITAL
- Milligan! Nie ma naszych bagaży. - Nie wiesz tego.
Muszę tylko znaleźć szczęśliwą wiatrówkę Kate.
Może lepiej poszukać transportu do Lizbony.
Przesadzam.
Kurtki można kupić. Teraz potrzebujemy samochodu.
Daleko jesteśmy za dziećmi?
Nie chcesz wiedzieć. Co prowadzi do delikatniejszej kwestii.
- Panna Perumal. - Tak. Co?
- Gdzie ona jest? - Nie wiem.
Wiem tylko, że liczy się szybkość.
Szanuję nauczycieli,
ale może to nie są umiejętności, których teraz potrzebujemy.
Nie wiem. Dała mi kilka mądrych rad co do sterowca.
W sprawie misji ratunkowej?
Tym się zajmujemy.
Znamy statek. Bez niej polecimy szybciej.
Co ważniejsze,
nie narazimy jej na niebezpieczeństwo,
na które nie jest gotowa.
Co wy na to?
Pożyczyłam go z tamtej farmy.
- Ukradłaś. - Zostawiłam pokaźną rekompensatę.
Podwójną wartość pojazdu i bonus za fatygę.
I liścik z podziękowaniem. Starannie napisany.
A nawet pięknie.
Zrobiłam też kompas.
Łatwo namagnesować igłę.
Wrzucasz do słoika po dżemie i voila.
Mam najszybszą drogę do Lizbony.
To 150 km na południe, czyli w tamtą stronę.
- Jestem pod wrażeniem. - Nie ma klucza.
- Odpaliłaś go na krótko? - Są rzeczy, których o mnie nie wiesz.
Ruszajmy.
SKRYTKI
Uwaga, komunikat.
EUROPEJSKI SYSTEM KOLEJOWY BILET TYGODNIOWY - NIEOGRANICZONY
Cztery bilety na nieograniczone podróże koleją po Europie.
Chce, byśmy jechali gdziekolwiek?
„Dobra robota, przyjaciele. Jesteście na właściwej drodze.
Teraz wsiądźcie do odpowiedniego pociągu”. Podpisano, pan Benedict.
„Tak jak wyścigówka lub pociąg, jeden się cofnął, ale nie zmienił.
Konstancja ma dar, więc nie trzeba pożyczać ani kraść.
Samo oko powinno radę dać”.
„Przyjrzyj się temu. Konieczne dalsze dochodzenie.
Dzięki przyjaźni następny cel ujrzy wasze stowarzyszenie”.
Rymowanki to plaster dla pismaków.
- Jak Poe? Frost? Dickinson? - Pismaki.
Napisał, że Konstancja ma dar.
Mam wiele darów.
Może pan Benedict mówi o jej nadprzyrodzonych zdolnościach.
Racja. „Samo oko” może dotyczyć trzeciego oka Konstancji.
Cyrkowi jasnowidze nazywają tak swoje moce.
- Nie wiem. - Pan Benedict naprawdę
kazałby nam polegać na czymś tak nienaukowym jak intuicja?
Pan Benedict od jakiegoś czasu mieszka z Konstancją,
- więc może wie, jak bardzo... - Wiem, co to za dar.
Niech nam żyje sto lat
- Pomyśl życzenie. - Chcę być wolna od bezsensownych poleceń.
Proszę.
- Nieźle. - Każdy chce kawałek?
Tak. Poproszę.
Czekoladowy.
Może użyjesz tego?
Będziemy w Europie w twoje urodziny, więc…
Trudno będzie to przebić, ale lubię wyzwania.
- Możemy? - Oczywiście.
Konstancjo, tak się zastanawiam,
czy w dniu twoich urodzin byłaś ciekawa tego właśnie dnia?
Tego, skąd pochodzisz, ludzi i miejsc,
- których nie pamiętasz? - Nie.
- Wcale? - Tak.
Mam łóżko, książki, jedzenie, ludzi i partnera do gry w szachy.
To mój dom. Jest mi dobrze.
To słuszna uwaga.
Ale jeśli chcesz, mogę ci pomóc.
Prawie zapomniałem. Mam dla ciebie prezent urodzinowy.
Proszę.
Jest trochę brzydki.
Może go polubisz.
Czemu nie mówiłaś, że jest od pana Benedicta?
Nie powinnaś była go oddawać.
Wymyślilibyśmy inne wyjście z sytuacji.
Poświęciłaś go. Dla mojego wiadra.
Kate załamałaby się bez wiadra.
Nie chcę pomagać jej się pozbierać.
Ty i Gąbek szukajcie szarych.
Reynie, musisz mi pomóc. Za mną.
Odzyskamy twój medalion.
Dr Kurtyna mnie potrzebuje, więc oby to było ważne.
I tak mam dużo na głowie.
Tak, to ważne.
- Niepokojące. - Co ty tu robisz?
- Dlaczego uwięziliście Sebastiana i... - Paulę?
- Paula? - Przyjrzyj się.
- Nic nie mówią. - Nawet nie mrugają.
Znaleźliśmy go takiego w lesie.
A Paulę dziś rano w sadzie.
Umieściliśmy ich tutaj, by nie siać paniki.
Nie widzę problemu.
To z pewnością jakaś głęboka medytacja.
- Albo... - Sugerujesz, że system
doktora Kurtyny ma z tym coś wspólnego?
To jedni z pierwszych trenerów doktora Kurtyny.
- Zagłębieni w metody. - W takim razie
powiedzcie mu.
- To nie nasze kompetencje. - Ma dobry humor?
Właśnie. Nikt mu nie powie.
Doktor Kurtyna ma misję i ja…
my jej strzeżemy.
Nie będziemy przeszkadzać mu w pracy
i zajmować jego cennego umysłu
jakimiś nieistotnymi dolegliwościami.
Znajdźcie im lekarza.
Na pewno da się to wyjaśnić.
- Zajmiemy się tym. - Najlepszego.
Dobrze.
Za każdym razem. Niechciany pomidor.
Jest tam.
Wymień się. Powiedziałaś, że to zrobisz. Obiecałaś.
Nie dowie się. Nieważne.
- Obiecałaś. - Nie.
- Proszę. - To nie fair.
Witam. Jechaliśmy twoją taksówką. Z portu.
Pamiętam. Niedawno.
Chciałam jeszcze raz podziękować za elegancką przejażdżkę.
- „Elegancką”? - Doceniam efektywność.
Jestem inżynierem.
Nie śpieszysz się na pociąg?
Nie, Kate, zrobisz to.
Staram się być lepszym człowiekiem.
- Kogo to obchodzi? - Nie jestem dumna ze swojego zachowania.
Muszę to naprawić.
- Powiedz to. - Daj mi chwilę.
- Medalion. - Umowa to umowa.
Tak, ale gdy jedna strona wprowadza drugą w błąd,
to nie w porządku.
- O czym ty mówisz? - Medalion jest bezwartościowy.
To podróbka. Ma wartość sentymentalną.
I jeśli mam być szczera, a bardzo staram się być szczera,
ona też nie jest wielka.
- Oszukaliśmy cię. - Nie, to sztuczka.
- Świetnie. - Dokąd idziesz?
Mam czyste sumienie. Dziękuję.
- Nie mogę nic powiedzieć. - Stój.
Albo dasz mi to wiadro, albo wracamy do wzywania glin.
Nie mogę.
Transakcja jest zakończona, ale dam ci coś lepszego.
To powinno być odpowiednie.
Czekaj. Co było pierwsze?
- To? - To, co odłożyłaś.
Myślałem, że uczysz się szczerości.
Zwycięstwo.
- Niezły przekręt. - Musimy szybko odkryć, jak tego użyć.
Nasz pociąg może zaraz odjechać.
Twierdzi pani, że doktor L.D. Kurtyna, ten doktor L.D. Kurtyna,
porwał panią wbrew pani woli?
W rzeczy samej. Prosto z ulicy do swojego ośrodka.
Nadal przetrzymuje Nicholasa Benedicta wbrew jego woli.
Zaprowadzi nas pani do tego miejsca?
Tak. Wiem, że potrafię.
- Dobrze. - Dobrze.
W żandarmerii jest wielu,
- którzy chcieliby uścisnąć mu dłoń. - Co?
Wydaje się pani szczera w sposób, który rzadko widuję.
- ale to jest bezsensowne. - Szkaluje pani dobrego człowieka.
Jednego z najlepszych.
Człowieka oddanego szczęściu innych.
Nie wiecie, kim naprawdę jest, ani do czego jest zdolny.
Wyciągnął nas z prochów!
Stworzył prochy!
Stworzył je.
Wreszcie ktoś tu rządzi, a pani tylko narzeka.
Brzmi pani jak ktoś,
komu przydałby się udział w programie doktora Kurtyny.
Przymusowy lub nie.
POLICJA
REWOLUCJA SZCZĘŚCIA DOKTOR L.D. KURTYNA
Wiecie co? Pewnie macie rację.
- Do zobaczenia. - Oczywiście.
Dalej, Rhonda. Odbierz.
Co się dzieje? Czemu stoimy?
Nie mamy paliwa.
Przed nami wioska.
Daleko przed nami.
Zaraz wracam.
But?
Ukradłeś paliwo.
Zostawiłem pokaźne wynagrodzenie i stosowne podziękowanie.
Ma ktoś gumę?
„Przyjrzyj się temu.
Konieczne dalsze dochodzenie.
Dzięki przyjaźni następny cel ujrzy wasze stowarzyszenie”.
- Hmm. - Co „hmm”?
Ja tam nic nie widzę.
To nie patrz. Przyjrzyj się. Tak, jak było napisane.
Soczewka.
Tu jest cały świat.
Niemcy?
To Niemcy.
Tak, pociąg do Niemiec. Chodźmy.
Hamburg jest w Niemczech.
Frankfurt, Berlin, Baden Baden, Monachium, Mannheim.
Potrzebujemy informacji.
I to szybko. Ludzie Kurtyny zaraz tu będą.
TAKSÓWKA
Poproszę paragon.
Co się dzieje?
Cześć. Gdzie się podziewałaś?
Chciałaś pobyć sama?
Zacznę od dobrych wieści. Znalazłam wyjście.
Strefa załadunku. Furgonetka z ciastem. Wioska.
Dwadzieścia kilometrów stąd, mniej więcej.
Mój brat ma ciężarówki z ciastem? Ukradłaś ją?
Użyłam jej.
No cóż. A zła wiadomość?
To pewnie kwestia perspektywy.
Gdy poszłam na policję, nikt mi nie uwierzył.
Są w sekcie Kurtyny.
Dzwoniłam do rezydencji, ale nikt nie odbierał.
Pewnie nas szukają. Ale jak?
Dzwoniłam do rodziny w Luksemburgu. Oczywiście nie odebrali.
Potem zadzwoniłam do Interpolu, ale byli dla mnie niemili.
Jesteśmy zdani na siebie,
co oznacza, że sami musimy zdjąć Kurtynę.
Tak.
Z czego tu się śmiać?
A z czego się nie cieszyć?
Może to wszystko jest jakimś wyborem.
I, oczywiście, nasz status.
Porwani. Status, porwani?
Nie, gotowi na naukę.
Do rozwijania się.
- O nie. - Co?
Kurtyna cię załatwił.
Jeśli chodzi ci przełomowe osiągnięcie
neurobehawioralne mojego brata, to tak.
Nie.
Wiem, o czym myślisz.
Ale zapewniam cię, że ta...
niesamowita, nowa radość
nie wpłynie na moją zdolność do robienia tego, co właściwe.
Musimy zostać tutaj. By nauczyć się więcej.
By zrozumieć to. To!
Tutaj.
Nie wiem, co to.
Brak oznak cierpienia,
nie wywołanego chemicznie ani katatonii.
Źrenice reagują normalnie, brak uszkodzenia mózgu,
krwotoku, obrażeń wewnętrznych.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Musi być jakiś lek, który im pomoże.
Może rodzaj elektroterapii?
Porządny wstrząs.
Jestem lekarzem. Nie.
Nie ma konwencjonalnej przyczyny takiej obojętności.
Jeszcze jeden?
Jeszcze jeden.
„Tak jak wyścigówka lub pociąg,
jeden się cofnął, ale nie zmienił”.
- Pan Benedict ma obsesję na punkcie słów. - To prawda.
A co z samymi słowami?
Chodzi o to, czym są.
- Kate, masz długopis? - Czy mam długopis?
Każda wskazówka zawiera słowa,
które do siebie pasują.
„Wyścigówka”, „pożyczać ani kraść”, „oko”.
Cofa się, ale nie zmienia.
- Czyli palindrom. - Palindrom, Niemcy. Proszę wsiadać.
Naszym celem jest miasto w Niemczech, którego nazwa to palindrom.
Wiem na pewno, że w Niemczech jest tylko siedem miejsc
o takich nazwach.
Cztery są za małe na stację kolejową.
Wolę nie pytać.
Podstawowa wiedza.
Jest. Burggrub.
Odjeżdża za pięć minut.
- Powinniśmy... - Ruszamy!
Wstrząsnąć i piec. Wykonać!
- Co takiego? - Rozproszyć się!
Proszę państwa,
pociąg BergenLiner SchnellerZug właśnie odjeżdża.
- Kierunek – Burggrub. - Udało się.
Proszę państwa,
pociąg BergenLiner SchnellerZug właśnie odjeżdża.
Posiłki.
Trzeba było sadzić więcej owoców.
Przeszli obok szarych ludzi Kurtyny, jakby w ogóle się nie znali.
Nie pracują razem?
- Są trzecią stroną. - Żołnierze fortuny.
Dla kogo pracują?
- Co teraz? - W pociągu jest drużyna piłki wodnej.
Nie powinniśmy ich tak nazywać.
Przynoszą wstyd temu sportowi.
Włamały się i próbowali nas uprowadzić.
Pewnie porwały pana Benedicta i Numer Dwa.
A teraz jedziemy pociągiem i nie mamy dokąd uciec.
- To klasyczne pudło śmierci. - Nie powiedziałabym, że nigdzie.
Kilka śrub sześciokątnych i możemy skakać.
Połamane żebra, zwichnięty bark.
- Ale przeżyjemy. - Nikt nie wyskoczy z jadącego pociągu.
Na co one czekają?
Pewnie na osłonę nocy, kiedy wszyscy śpią.
Zaatakujmy je.
- Co z tobą? - Nie będą się tego spodziewać.
Poradzimy sobie bez problemu.
W nocy będziemy czuwać na zmianę.
Jeśli się ruszą, cały pociąg się o tym dowie.
Która godzina?
Jest 04:37.
Twoja kolej.
- Dobrze. Tak. - Nie spałeś. Dlaczego?
To nie czas na relaks.
Jestem pobudzona.
Dasz radę to zrobić?
- Tak. - A ty?
- Tak. - Brak przygotowania.
Teraz śpię.
Konstancjo? Konstancjo.
Konstancjo!
Co się dzieje?
Konstancja zniknęła.
Napisy: Anna Jasiewicz